![]() WAAROM EEN KOOPCONTRACT? Het is binnen de rashondenfokkerij veelal geen gewoonte omgebruik te maken van een koopcontract. Een aankoop, zo emotioneel als de aanschaf van een aandoenlijke, wollige pup, daar hoort geen zakelijk contract bij is een veelgehoord argument of het kopen of verkopen van een hond behoort een vertrouwenskwestie te zijn is een andere. Toch valt er op dit soort gedachtegoed wel een en ander af te dingen. Een koopcontract beperkt namelijk de aansprakelijkheden van de fokkerenerzijds en beschermt de rechten van de koper anderzijds. Dat inmiddels het gedachtegoed met betrekking tot het niet afsluiten van een koopcontract aan het veranderen is, blijkt wel uit het feit dat sinds publicatie van het koopcontract op de website van de Raad van Beheerwww.kennelclub.nl het al meer dan duizend keer is gedownload. Zowel de bonafide fokker als de goedwillende puppykoper hechten natuurlijk beiden aan een goede onderlinge verstandhouding. De puppykoper kan voor zijn vragen terecht bij de fokker en de fokker geeft begeleiding en advies aan de kersverse eigenaar van zijn fokproduct terwijl de pupkoper zich keurig houdt aan alle adviezen van de fokker en haar of hem regelmatig verblijdt met een kort berichtje of een aandoenlijke foto van de zich goed ontwikkelende puber. Zo hoort het te gaan en gelukkig gaat het in heel veel gevallen ook zo. Daar doet het gebruiken van een koopcontract niets aan af. Als de koop of verkoop naar tevredenheid verloopt voor beide partijen blijft het koopcontract verstoffen in de la. ![]() Als deze zorgvuldigheid is betracht, kan dat in een procedure voor de Burgerlijke Rechter veel verschil maken voor de aansprakelijkheid van de fokker voor de kosten die de puppyprijs te boven gaan (denk aan dierenartskosten, medicijnen, etc.). Met het opnemen van een dergelijke bepaling voldoet een fokker bovendien aan zijn informatieplicht en kan een puppykoper later niet zeggen dat hij niet op de hoogte was van het feit dat dergelijke gezondheidsproblemen zich binnen het door hem uitgekozen ras voordeden. De puppykoper heeft door het koopcontract de zekerheid dat zijn pup met zorgvuldigheid is gefokt en dat hij is geïnformeerd over de gezondheidsproblemen die zich binnen het ras voordoen. Als
basis voor deze zorgvuldigheidsvereisten wordt teruggevallen op het fokreglement
van de rasvereniging waarin de specifiek voor het ras geldende aandoeningen zijn
opgenomen. Dit fokreglement wordt als Rasspecifiek Fok Reglement (RFR) opgenomen
in de voorwaarden voor certificering. Evenals het afsluiten van een koopcontract
trouwens.De puppykoper heeft door het koopcontract de zekerheid dat zijn pup met zorgvuldigheid is gefokt en dat hij is geïnformeerd over de gezondheidsproblemendie zich binnen het ras voordoen. TIPS EN TRUCS VOOR RASVERENIGINGEN TIP 1 Tijdens de presentaties van de Commissie Certificering Rashondenfokkers (commissie), in de maanden april, mei en juni, was een regelmatig terugkerende vraag hoeveel geld en tijd rasverenigingen moeten investeren in de certificering van zichzelf en van hun fokkers. Nu, bij de Raad van Beheer is een budget beschikbaar, waarin niet alleen de opstartkosten, maar ook de kosten van bij voorbeeld het koopcontract, het les-materiaal, hulp bij automatisering, brochures, workshops, etc. zijn opgenomen. Op de ALV van de Raad, in december 2007, wordt daarover ongetwijfeld duidelijkheid gegeven. De Raad van Beheer start geen projecten op zonder zich vooraf te realiseren dat met de ontwikkeling, begeleiding en implementatie elk jaar een bedrag beschikbaar moet zijn. Voor de rasverenigingen betekent certificering in de eerste plaats het vrijmaken van tijd. Tijd om de presentaties - ook later in dit jaar - bij te wonen, om de mededelingen met betrekking tot certificering op de website van de Raad te volgen, om de nieuwsbrief "Rasecht" te lezen en om al deze informatie bij de achterban bekend te maken, via het clubblad en/of de website. Rasverenigingen zijn vrij om alle teksten die de CC beschikbaar stelt -ongewijzigd - te publiceren, zodat niet steeds opnieuw het wiel hoeft te worden uitgevonden. Voor rasverenigingen zijn de kosten van certificering zeer beperkt. Kennisoverdracht aan fokkers, het in gebruik nemen van het rasspecifieke fokreglement, het doen van gezondheidsonderzoeken, het in het leven roepen van een herplaatsingservice, etc. zijn geen geldverslindende activiteiten. Eigenlijk zijn dit bijna allemaal werkzaamheden die men van de erkende rasvereniging mag verwachten. Zeker gezien in het licht van een goede belangenbehartiging van het desbetreffende ras. Echter, tijd is schaars en dat is nu juist wat van de rasverenigingen wordt gevraagd. Er moet meer tijd beschikbaar komen als de certificering haar intrede doet en wanneer de rasvereniging én zichzelf én haar fokkers wil certificeren. Daarom zouden besturen er nu al over kunnen nadenken of het misschien verstandig is om de taken van zittende bestuursleden niet te verzwaren, maar eens te denken aan een uitbreiding van het aantal bestuursleden. En wel met een persoon die alles wat met certificering te maken heeft in zijn of haar portefeuille krijgt. Deze persoon kan de contacten met de fokkers en met de Raad van Beheer onderhouden. Beide partijen hebben dan te maken met één contactpersoon. ![]() Als de rapportage naar het bestuur goed verloopt, lijkt dit een prima oplossing. Daarnaast zijn er in rasverenigingen ook wel leden te vinden die geen volle bestuurstaak ambiëren, maar wel iets nuttigs willen doen voor hun club. Dat kunnen bijvoorbeeld mensen zijn die zelf niet meer zo actief zijn, maar die de contactuele eigenschappen bezitten om zo'n schakelfunctie, onder de hoede van het bestuur, te vervullen. Te denken valt aan ex-bestuursleden of aan gepensioneerde fokkers. TRUC Het rasspecifieke fokreglement (RFR) kent een paragraaf met betrekking tot het exterieur. Veel rasverenigingen hebben nu al fokeisen voor het exterieur; deze kunnen onderling behoorlijk verschillen. Er is een niet onaanzienlijk aantal rassen - zoals jachthonden, windhonden - waarbij het accent sterk op werkende honden ligt. Binnen dergelijke verenigingen staat tentoonstellen op een laag pitje en is het behoud van de werkkwaliteiten nummer één. Dat vereist dus een andere invulling van de exterieureisen dan bij de rassen waarbij het exterieur een ruimere plaats inneemt omdat deze honden niet werken. Het aantal keren dat een hond naar een tentoonstelling moet om een kwalificatie te behalen, mag door de rasvereniging zelf in het RFR worden ingevuld (zo ook de hoogte van de kwalificatie). Verenigingen van of met werkende honden kunnen volstaan met, bijvoorbeeld, minimaal 1 x naar de tentoonstelling, minimaal 1 x kwalificatie G. In combinatie met de door de rasvereniging zelf op te stellen en in te vullen specifieke werkeisen, ontstaat dan een fokeis die prima bij dat werkende ras past. Gratis beschikbare teksten over certificering voor publicatie in clubblad of op website: Certificering van fokkers en rasverenigingen - De Hondenwereld, april 2007, Nieuwsbrief van de Commissie Certificering "Rasecht" - 1ste nummer juni 2007 Rasecht is de gratis digitale nieuwsbrief Certificering
Rasverenigingen en Rashondenfokkers. Rasecht wordt automatisch verstuurd aan
het secretariaat van alle aangesloten leden van de Raad van Beheer met het
verzoek deze door te sturen aan bestuurleden, fokkers en andere belangstellenden
en de artikelen te publiceren in het clubblad. Rasecht is via de website -
www.kennelclub.nl- voor iedere overige geïnteresseerde te lezen. U kunt
zich via de website aanmelden voor gratis toezending. Kijk hiervoor op www.kennelclub.nl,
knop "Fokkerij", menu "Certificering". Heeft u vragen over certificering en/of
goede ideeën? Stuur een mailtje naar certificering@kennelclub.nl. Blijf
op de hoogte en bezoek regelmatig de website van de Raad van Beheer: www.kennelclub.nl.
|